Prof. Szyszko o emisji CO2 i protokole z Kioto
Zmodyfikowano: 19-09-2015

Zaczniemy od podstaw - Polityka globalna - Konwencja Klimatyczna i Protokół z Kioto
Wolą polityczną prawie 200 państw świata zdecydowano, że wzrost koncentracji dwutlenku węgla w atmosferze, będący wynikiem spalania węgla kamiennego, węgla brunatnego, ropy i gazu jak też wycinania lasów, powoduje ocieplenie klimatu. Skutkiem tego ocieplenia ma być topnienie lodowców powodujące podwyższenie poziomu wód mórz i oceanów, co z kolei w postaci powodzi będzie zagrażać ludziom mieszkającym na wybrzeżach. W różnych rejonach świata ma dojść do niespotykanych powodzi, huraganów i susz. Straty prognozowane są na setki miliardów dolarów. Przeciwdziałaniem miał być rozwój zrównoważony, polegający z jednej strony na stosowaniu nowoczesnych, mniej emisyjnych technologii spalania, a z drugiej na wzroście pochłaniania dwutlenku węgla z atmosfery, dzięki odpowiedniemu użytkowaniu gleb, w tym zalesianiu terenów zdegradowanych. Usankcjonowanie prawne tej koncepcji miało miejsce w 1992 roku w Rio de Janeiro, kiedy to podpisano Ramową Konwencję Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu. Ponieważ sprawcą wzrostu koncentracji dwutlenku w atmosferze są państwa wysoko rozwinięte gospodarczo (36 państw świata w tym Polska), zgodnie z Konwencją to one miały dokonać takiej redukcji emisji i takiego wzrostu pochłaniania dwutlenku węgla, aby w latach 2008-2012 nastąpiła stabilizacja koncentracji tego gazu w atmosferze na poziomie niepowodującym niekorzystnych zmian klimatycznych. Cel ten miano osiągnąć przez wprowadzenie w życie Protokołu z Kioto, dokumentu będącego aktem wykonawczym do Konwencji Klimatycznej. Protokół z Kioto to konkretne zobowiązania poszczególnych państw wysoko rozwiniętych odnośnie sukcesywnej redukcji emisji dwutlenku węgla do 2008 roku, w porównaniu z rokiem bazowym, którym, w zależności od wynegocjowanych warunków przez poszczególne państwa, były lata: 1988, 1989 lub 1990. Zgodnie z Protokołem z Kioto państwa, które nie spełniłyby swoich zobowiązań redukcyjnych miały ponieść konsekwencje finansowe. Już w roku 2005 Polska wykonała z dużą nawiązką swoje cele redukcyjne. Mając dokonać redukcji na poziomie 6 proc. dokonała jej w wysokości 32 proc., osiągając w liczbach bezwzględnych ponad 100 milionów ton rocznej nadwyżki redukcji emisji dwutlenku węgla. „Stara piętnastka” UE, która postanowiła się rozliczać wspólnie, nie dokonała redukcji na obowiązującym poziomie, co skutkowało ponad 300 milionowym niedoborem ton rocznej redukcji emisji dwutlenku węgla, także w roku 2005. Zgodnie z Protokołem z Kioto wszystko wskazywało na to, że w roku 2008 (pierwszy rok rozliczeń) Polsce jako państwu, które z dużą nadwyżką wykonało swoje zobowiązania, należały się pieniądze, a „stara piętnastka” będzie musiała płacić.

prof. Jan Szyszko

Komentarze


Czytaj także:

LechKaczynski.org Ruch Społeczny im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Alternatywa Pol(s)ka bez kompleksów Program PiS 2014 Klub Parlamentarny Prawa i Sprawiedliwości Grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów PiS.tv Prawa Strona Północnego Mazowsz Biuletyn Informacji Publicznej PiS